Sanal Yalnızlık Üzerine

   Hayatımızın her alanına giren sosyal medyayı ne kadar etkin kullanabiliyoruz. Tatildeki fotoğrafları paylaşmak, arkadaşlarımızla öz çekim yapmak ya da  "-ben buradayım bilin ha " edalarıyla  kullanılan Swarm dışında  ne kadar bu sosyalleşmenin içindeyiz. Şöyle bir göz atın kendi sosyal paylaşım sitelerinize; bu sitelerde paylaşılan yazıların sadece başlıklarını okuyup beğenme güdüsünde olanlarda var. Ya da o beni beğendi bende onu beğeneyim mantığıyla hareket edenler. Bazıları için önemli olan neyin beğenildiği değil; sadece beğeniye cevap vermek. Evet bu kadar sanal olduk. Her gün kullandığınız sözüm ona akıllı telefonunuzla  ve bilgisayarınızla geçirdiğiniz zaman kadar kimle aynı zamanı paylaşıyorsunuz.

   Sevdiğiniz bir dostunuza en son ne zaman bir mektup yazdınız? Hala günlük tutuyor musunuz? Ev telefonunuzdan bir arkadaşınızı en son ne zaman aradınız? Bu kadar mı yalnızlaştık. Her gün bir yenisi çıkan sosyal medyaya üye olarak yeni sanal arkadaşlıklar ediniyoruz. Facebook, Twitter, Instagram sanal yalnızlıktaki hayatımızın olmazsa olmaz birer parçaları oldular. Bu üç sosyal medyada yer almazsak sanki hayatımızda bir eksiklik varmış gibi hissediyor ve buna benzer farklı sanal yalnızlıklar aramaya devam ediyoruz. Mesela G+, Vk, Fotolog, Reddid gibi yüzlerce sanal arkadaş ortamı içinde hâlâ sanal yalnızlığımızı paylaşacak sanal arkadaşlar arıyoruz.

   Sanırım toplum olarak sanal bir ego ürettiğimizin farkında değiliz. Bu sanal ego Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisini bile alt üst etmiş ve en alt basamakta bulunan fizyolojik gereksinimlerin sıralamasını bir basamak yukarı çıkararak ilk sıraya oturmuştur. Bu süreç sanal ortamdaki yalnızlığımızın başlangıcıdır. Bizler öncelikle sanal egomuzdan kurtulup sosyal ağlarda arkadaş aramak yerine başımızı bilgisayardan kaldırıp etrafımıza bakmamız yeterli olacaktır. Sanal egomuz benliğimizi ele geçirdikten sonra çevremizdekilerin hiçbir önemi kalmayıp sanal yalnızlık hayatımızı tamamen esir alır.     

    Yüzlerce sosyal paylaşım sitelerinde ismini bile bilmediğimiz binlerce arkadaşımız var. Bu arkadaşların kaçıyla yüz yüze gelip konuşuyoruz.

   Sanal egomuz özlem duygumuzu körelttiği için yüz yüze konuşmakta anlamını yitiriyor. Peki bu süreçte sizler özlemlerinizi nasıl gideriyorsunuz; ya da bu sanal yalnızlıkta ÖZLEM duygunuzu da mı kaybettiniz.?  

   Evet! sanal egomuz bu özlem duygumuzu da kaybettirdi.