Nefessiz kalmak nedir bilir misin? Nefesinin, yüreğine bir iğne gibi batmasının nasıl bir his olduğunu... Nefes almanın sana verdiği acıyı, huzursuzluğu, korkuyu. Dün geceden beri yaşadığım yürek ağrısı nefessiz bıraktı bedeni mi. Kelimeler boğazıma dizildi; ne yuta biliyorum nede haykıra biliyorum. Ruhum üşüyor, dilimin söylediğini yüreğim söylemediği için ruhum bedenimi terk ediyor. 23 Şubattı umudun, huzurun, nefesin adı ve kara bir Nisan günü nefesim boğazıma dizildi. Nisanın kara günü huzurumu gölgeleyip umudumu kendine yoldaş edinip bu yüreğin en derin diyarından göçüp gitti. Nice 23 Şubatlar yaşamaktı umudum, sevdam. Nefesim kesildiği gün geleceğim, şubatın canfezası silinip gitmişti. Hata kimdeydi bilemem aradığım hata değil; sorguladığım hatayı kimim yaptığı değil; yeni hataları neden yaptığıydı. İnsan hayatta bir kere âşık olurmuş, gerisi ise yalanmış. Yalanın en büyüğü de dilinin söylediğini yüreğinin dile getirememesi, söyleyememesiymiş. Dedik ya...