UMUT HALLACH

   Memleketimin çocukluk oyunlarını bilir misin? Çocukken büyüklerin bizlerle oynadığı şimdi de bizim çocuklarla oynadığımız...    Gözlerimi kapatıp, kollarımı iki yana açarak "-geldi mi geldi mi..."dersin. Gözlerini açar karşında sana koşmak için bekleyen sevgi tohumunu görür ve tekrardan gözlerini kapatıp kollarını iki yana açarsın. Bu sefer daha içten daha sıcak ve gülümseyerek; "-geldi mi geldi mi..." dersin. Saniyeler içinde bedenini saran sevginin sıcaklığını hissedersin.   Bir umutla gözlerimi kapatıp kollarımı açtım. Yavaştan aldım önce belki nazlanırsın diye. Bu kaçıncı gözlerimi kapatıp senin beklemem bilmiyorum. Artık günleri ayları saymaz oldum. Bir umut benimkisi... Belki gelirsin o sevgi tohumunu birlikte büyütürüz diye bekliyoruz. Yine gözlerimi kapattım ve kollarımı açtım. Bekliyorum....

Nefessiz kalmak nedir bilir misin? Nefesinin, yüreğine bir iğne gibi batmasının nasıl bir his olduğunu... Nefes almanın sana verdiği acıyı, huzursuzluğu, korkuyu. Dün geceden beri yaşadığım yürek ağrısı nefessiz bıraktı bedeni mi. Kelimeler boğazıma dizildi; ne yuta biliyorum nede haykıra biliyorum. Ruhum üşüyor, dilimin söylediğini yüreğim söylemediği için ruhum bedenimi terk ediyor. 23 Şubattı umudun, huzurun, nefesin adı ve  kara bir Nisan günü nefesim boğazıma dizildi. Nisanın kara günü huzurumu gölgeleyip umudumu kendine yoldaş edinip bu yüreğin en derin diyarından göçüp gitti. Nice 23 Şubatlar yaşamaktı umudum, sevdam. Nefesim kesildiği gün geleceğim, şubatın canfezası silinip gitmişti. Hata kimdeydi bilemem aradığım hata değil; sorguladığım hatayı kimim yaptığı değil; yeni hataları neden yaptığıydı. İnsan hayatta bir kere âşık olurmuş, gerisi ise yalanmış.  Yalanın en büyüğü de dilinin söylediğini yüreğinin dile getirememesi, söyleyememesiymiş. Dedik ya...

  Benim için hayat iki mevsimden ibaretti. Sıcaklığı, huzuru hissettiğim bahar, her daim mutluluk kaynağımdı. Bahar, karıncaların yuvasından çıkmasıyla başlardı. Ne zaman bir karınca yuvası görsem mutluluğum katlanırdı. Yeraltı dünyasının dev yürekli devrimcileriydi; Komün yaşamın en güzel örneğiydi onlar. Ve bu yaşam her zaman neşe kaynağım oldu.   Sonbahar melankoli olduğum zamanın mevsimiydi. Kırgın, üzgün, yüreğimin üşümesiydi. Dedim ya hayat benim için sadece iki mevsimdi. Mevsimler anlamını yitirdi seni tanıdığım akşam ve hayatımın döngüsü 23 Şubata kilitlendi. Kış umuttu artık benim için; üşüyen yorgun yüreğime, kışın ruhuma sahip olan senin benliğin umut verdi. Ve kış huzurun, umudun başlangıcı oldu. Tahmin edemezdim kışı bu kadar çok özleyeceğimi ve kışın ayazını seninle karşılamak istediğimi.   Kış beyaz örtüsüyle, yağmuruyla, sana olan sevgimin ırmak olup akması gibi gelsin. Kış hoş gelsin sefa getirsin. Kışımı bahara çeviren sevdiğim yüreğime umut ver...